De sterke alleenstaande moeder? - Go, mommy, go!

De sterke alleenstaande moeder?

Afgelopen dinsdag was het anderhalf jaar geleden dat ik moeder werd. Dat zijn 18 maanden waarin ik samen met mijn kind de meeste prachtige dingen uit mijn leven heb meegemaakt maar ook moeilijke tijden ben doorgegaan, voornamelijk persoonlijk. Ik weet nog als de dag van gisteren dat ik tijdens mijn zwangerschap besloot voor mijn kindje te gaan en dat mijn ouders liet weten met een kaartje waarin ik had geschreven: “Hoe moeilijk ook, ik ga er nu voor 200% voor”. 

Sinds dat besluit heb ik dat dag in dag uit naar mijn vermogen gedaan. Soms ging het me gemakkelijk af, soms ging ik op automatische piloot en soms ging het juist helemaal niet vanzelf. En of het nou wel of niet goed met me ging, naar de buitenwereld toe hield ik mijn hoofd hoog en mijn schouders recht om anderen ook maar geen seconde het idee te geven dat ik zwak was. Ik had en heb een enorme bewijsdrang om van het stigma af te komen wat nog veelal heerst over alleenstaande moeders. Namelijk dat ze lui zijn, niet willen werken, laagopgeleid zijn of zelfs dat ze niet capabel genoeg zijn om hun kinderen netjes op te voeden. Vandaar ook mijn keuze om het uiterste van mezelf te vergen en een universitaire studie te gaan volgen.

Met regelmaat krijg ik reacties van lezeressen op artikelen, mailtjes of comments op Instagram foto’s dat ze zo’n respect voor mij hebben of dat ik een voorbeeld zou zijn. Ik vind het altijd zo moeilijk om daar op te reageren. Ik ben niet het soort persoon wat makkelijk complimenten ontvangt of aanneemt. In werkelijkheid ben ik ontzettend onzeker en vraag ik me bijna dagelijks af of ik wel de moeder ben die mijn zoontje verdient en of ik mijn ouders wel trots maak.

Hoewel ik misschien sterk lijk, ben ik dat lang niet altijd. Het is niet vaak gebeurd dat ik ‘brak’ bij bijvoorbeeld mijn ouders of zussen maar er zijn wel dagen geweest dat ik het niet meer zag zitten als ik met wallen tot mijn enkels liep of als ik een tegenslag kreeg op persoonlijk of financieel vlak. Er zijn nachten geweest (en die zijn er soms nog) dat ik huilend op de bank zit of in bed lig omdat ik eenzaam ben en me afvraag of ik ooit het leventje ga krijgen wat ik zo graag wil en waar ik nu zo hard voor werk. Dan vraag ik me af of ik ooit weer iemand van het andere geslacht kan vertrouwen. Er zijn momenten dat ik op mezelf ben en  terug kijk op mijn zwangerschap, maar ook op de periode met mijn ex (de ‘vader’ van Maxim) en nog steeds dezelfde scherpe pijn voel als toen.

Wat ik hiermee wil zeggen? Ik ben een alleenstaande moeder die het hartstikke fijn vind als ik een voorbeeld kan zijn voor andere moeders die in dezelfde of een soortgelijke situatie zitten. Dat ik ze door voorbeelden uit mijn leven kan laten zien dat je op kunt krabbelen en dat je het wél zelf in de hand hebt. Maar ik ben niet altijd sterk en ik leer nu steeds meer dat dat ook moet kunnen. Het is een manier om moeilijke momenten uit de afgelopen jaren te verwerken en hopelijk een plekje te geven. Dit is geen sentimenteel stuk waarmee ik meelij vraag, in tegendeel. Ik zou alleen maar (tegen onder anderen de moeders die contact met mij hebben gezocht in het afgelopen jaar en in eenzelfde situatie zitten) willen zeggen: je hoeft niet altijd sterk te zijn, we hebben het al moeilijk genoeg. Erkennen dat je niet altijd sterk bent en emoties toelaten maakt je ook een goede moeder…

  • Sharleen
    29 juli 2015

    Ik herken een hele hoop in wat je zegt. Jezelf sterker voor doen, dan dat je je op dat moment voelt. Momenteel ben ik 26 weken zwanger en inmiddels ook alleenstaand. Hoewel ik er het beste van wil maken en ook met vlagen erg van geniet, is het niet altijd leuk om geconfronteerd te worden met hoe het ook had kunnen zijn en ik het liever had gezien. Neemt niet weg dat ik erg uitkijk naar mijn kindje.

  • Rosanne
    21 mei 2015

    Ik ben trots op jou!!!!!!

  • Marjon
    21 mei 2015

    Mooi geschreven. Je hoeft echt niet altijd sterk te zijn.

  • iooon
    21 mei 2015

    Weet je, dat is wat je zo sterk maakt. De momenten die je omschrijft heb ik ook, in mijn relatie. Maar jij vangt ze in je eentje op en dan kan je wel zeggen dat je hulp hebt van je omgeving maar ook die heb ik. En toch flik jij het maar als alleenstaande moeder. Petje af voor jou. Maar als ik ooit iets voor je kan doen, dan moet je het laten weten he!

  • Nicole
    21 mei 2015

    Petje af hoor! Ik vind het met z’n tweeen soms al pittig zo’n kleintje!

  • Jennifer
    21 mei 2015

    Mooi geschreven Odile, je bent ook al zover gekomen, je doet het super goed!

  • Melanie
    21 mei 2015

    Hey Odile, ik herken nu al veel van wat je zegt. Ik wil ook niet breken waar ouders, vriendinnen bij zijn. Terwijl ze dat helemaal niet erg zouden vinden. Sterk blijven en doorgaan, probeer ik. Maar het is af en toe heel lastig, en dan is mn kleine nog niet eens geboren. Bij mij is het misschien wel wat verser, toch vraag ik me soms ook wel af of ik ooit nog iemand van het andere geslacht kan vertrouwen.. niet dat ik nu al een nieuwe relatie zou willen, maar gewoon, voor in de toekomst.

    Je doet t super, en je bent zeker een voorbeeld voor me! X

  • Ester
    21 mei 2015

    Klopt wat je zegt. Goed dat je mensen hebt bij wie je eens kan uithuilen en waar je heen kan als het even teveel wordt. Het is ook maar sinds ik zelf moeder ben, dat ik besef hoe belangrijk mn ouders voor me zijn. Je zal nooit iemand zo hard kunnen vertrouwen als hen :).

    En een complimentje kan nooit kwaad: je bent KEIGOED bezig !

  • Malou
    21 mei 2015

    Heel mooi geschreven, en je hoeft echt niet altijd sterk te zijn!

  • Roos
    21 mei 2015

    Je bent een kanjer! Goed dat je ook dit even belicht, want ja je bent een super sterke vrouw, maar zwaar is het ook. Dat mag zeker gezegd worden!

  • Tamara
    21 mei 2015

    En zo is het. Je hoeft niet altijd sterk te zijn. Maar dan nog doe je het hartstikke goed en doe je het wel, zorgen voor een pracht kereltje en daarnaast een studie waar de eisen hoog liggen.

PLAATS EEN REACTIE

Anekdotes van moeders: de bevalling editie #1
PLOG #2: een schooldag