Het prille begin – zwangerschapsupdate Kelsey #1

De tijd gaat zo gigantisch snel voorbij. Afgelopen week zat ik in de speeltuin met mijn oma en de kinderen waar mijn oma vol trots zegt ‘’Schat! Je bent al 13 weken zwanger, spannend allemaal hé.’’ Zo leuk al die enthousiasme!

Maar ik, ik moet nog steeds wennen aan het idee.

Zo ben ik voor het eerst in drie jaar tijd op een zaterdag uit eten met de meiden en een avondje op stap, zo sta ik de volgende middag met een knallende positieve test in mijn handen. Er is een frummel aan het ontwikkelen in mijn buikje. Wat een tranen heb ik gelaten toen ik deze positieve test in mijn handen had een paar weken terug. Gillend rende ik ermee naar mijn vriend. “Zie je nou wel, het is niet omdat ik net bevallen ben of omdat het tussen mijn oren zit!” Verdrietig en in shock stond ik naar mijn pasgeboren dochter van toen net 12 weken te kijken. Van alles schoot er door mijn hoofd. Maar gelukkig was daar mijn vriend die me op mijn hart drukt dat wij er wel komen. We gaan ervoor en laten alles op ons afkomen! Dat is wel makkelijker gezegd dan gedaan. Ik was zo blij met mijn afspraak bij de psycholoog voor de langverwachte EMDR-therapie. En ik heb nog een afspraak staan bij een orthopeed, voor een MRI-scan. Wat moet ik nou allemaal toch doen?

Als afleiding heb ik diezelfde week wat uitstapjes gemaakt met de kinderen. De plaatselijke ballenbak is een favoriet van Djenoah dus die heeft zich goed uitgeleefd. De stadsboerderij en Diergaarde Blijdorp mochten ons ook verwelkomen. Ik kreeg gelijk een spoedintake bij de verloskundige omdat ik sneller zwanger ben geworden dan de bedoeling was. Eigenlijk was het helemaal niet de bedoeling, dus ik ging met gemengde gevoelens naar de intake toe. Richard daarentegen, zat vol enthousiasme naast me. Ben ik nou de enige die menig hobbels in de weg ziet zitten?

Een week later na de intake, mag ik voor een echo langskomen. Deze geeft 7 weken en 5 dagen aan en een uitgerekende datum van 19 december. Heel toevallig was ik bij Djenoah uitgerekend op 18 december en is hij geboren op 26 november door een inleiding vanwege een laag geboortegewicht. Wij moeten op dat moment allebei een traantje laten. Ik ben toch wel ontzettend blij met het beeld van een kleine octopusje wat uiteindelijk op een mini-mensje moet gaan lijken.

Deze zwangerschap begin ik met een startgewicht van 70 kilo en een mooie bloeddruk.

Deze weken was het letterlijk door de medische molen heen. Ik moest weer voor een controle langs de verloskundige en ik moest een plan van aanpak maken met de orthopeed. Niet dat dit er van kwam want een zwangerschap hield alles tegen op dat moment. Dus ik kreeg een ‘gefeliciteerd en tot na de zwangerschap’ naar mijn oren geslingerd. Dit was eigenlijk ook wel te verwachten, maar toch voor nu best jammer. Mijn tweede gesprek bij GGZ is ook geweest en zij beginnen ook te twijfelen of EMDR wel de juiste therapiesoort is, nu ik weer in verwachting ben.

“Zie je nou wel! Alleen maar tegenslagen!” denk ik meerdere malen.

Mijn hormonen beginnen op dit moment zijn tol te eisen. Ik begin weer te kluisteren en ben erg onzeker aan het worden of de beslissing die we hebben genomen wel de juiste is. Er gaat even niets zoals ik wil dat het gaat. Sinds ik moeder ben geworden is loslaten best een dingetje geworden voor me. Opvrolijken staat bij Richard op nummer één momenteel en hij heeft echt alles geprobeerd om de pijn te doen vergeten. Zo gingen we bijvoorbeeld een weekendje naar de camping in de buurt van Venlo zodat ik afleiding had en ik hoefde alleen van de kinderen te genieten. We hadden een bungalow recht tegenover een speeltuin en heb ik Djenoah geen een moment gezien in de bungalow.

Ik snap wel dat mijn lichaam momenteel aan het vechten is. Ik kan mijn ogen amper open houden en dat beetje energie die ik heb is na een uur helemaal op. Door een vitamine-D en ijzer tekort is mijn eerste trimester vies tegen gevallen. En dan heb ik het niet eens over de hormonen die nog steeds door mijn lijf gieren van het ontzwangeren en deze nieuwe zwangerschap.

Het begint al rot deze week. Richard moet een dakdrager halen voor zijn bus en vroeg of wij mee gingen deze op te halen. Ik was wel blij dat ik even wat meer kon zien, want de muren komen op me af. Maar om 170 km in een auto te zitten voor een ritje Limburg, daar zat ik achteraf gezien dus niet op te wachten. De dag erna zijn we met de kinderen naar Lineaushof gegaan en de dag daarna naar Plaswijckpark. En toen… toen was ik kapot. Ik wil zoveel voor de kids, maar ik kan niet veel. Ik heb nog ontzettend veel pijn en ben nog erg moe. Uit het niets heb ik ook drie dagen last van mijn kaak, oren en mijn hoofd. Na een ritje ziekenhuis voor de weekendtandarts schijnt mijn verstandskies zo dusdanig rot te zijn dat die er gelijk uit moest. Nou moet ik ook bekennen dat sinds ik kinderen heb een held op sokken bent geworden en ook niet meer bij een tandarts ben geweest. “Elk kind kost een kies” zegt de kaakchirurg nog. Nou je begrijpt nu wel dat ik mijn hart vast hou!

Mijn hoofd loopt ook steeds meer leeg. Zo sta ik met de kinderen op een warme middag op het consultatiebureau zeker wetend dat ik een afspraak heb, blijkt dat pas over een maand te zijn. Of ik vergeet gewoon het flesje van Stephanie als ik een hele dag wegga, op een zondag in een dorp waar alles dicht is en ver weg van huis. En het ergste wat mij nu al een paar keer is overkomen: het vergeten van mijn pincode. Is dit nou een ontzwangerdingentje? Of zwangerschapsdementie?

Gelukkig mag ik mij merendeels van de tijd vrolijk voelen hoor. Djenoah heeft het onwijs naar zijn zin op de peuterspeelzaal, waar hij sinds twee weken naartoe gaat. Ik ben met “Oma Hennie” uit eten geweest, ik heb al 4 heerlijke Hollandse Nieuwe naar binnen gewerkt en we hebben een kinderverjaardag gehad van onze vrienden die wij in Egypte hebben ontmoet.

En het mooiste van alles? De 12-weken echo was gelukkig positief! Ik ga steeds meer beseffen dat we nog een zoon of dochter gaan krijgen, al vertoon ik soms nog wel struisvogelgedrag. Ik denk dat dat te maken heeft met het feit dat ik het onwijs druk heb met Stephanie en Djenoah. Ik moet alles nog een plek geven.

Het leukste van al die weken is dat we nu al naar baby-kamers gekeken en een hele mooie besteld hebben! Omdat we thuis nog het een en ander moeten opknappen word deze eind augustus geleverd. Ik kan niet wachten! Wat vinden jullie van de meubels?

Add Comment

Kelsey gaat jullie meenemen in haar zwangerschap
Tip: met de VakantieBieb lees je gratis e-books (voor kinderen)