Wat de slapeloze nachten van mijn zoon met mij als moeder doen

Wat de slapeloze nachten van mijn zoon met mij als moeder doen

Posted In: Ouderschap | Persoonlijk

Waar het ene kind van baby af aan als een roosje slaapt wanneer hij of zij moet slapen, is het andere kind een waar spook. Maxim is het laatste. Van baby af aan, nacht na nacht. Vandaag vertel ik wat de slapeloze nachten van mijn zoon met mij als moeder doen.

Toen ik zwanger was stapte ik er misschien naïef in maar ik verwachtte toch wel dat een baby veel sliep. Natuurlijk ging ik er vanuit dat er wel eens slapeloze nachten zouden komen of dat Maxim tijdens sprongetjes lastiger zou slapen. In de praktijk bleek na korte tijd al dat het toch wel wat erger was dan dat. De dagen dat ik zonder Maxim in de draagzak liep waren zeldzaam en de nachten dat hij zoet ging slapen en bleef slapen nog zeldzamer. Dat weet hij nu al bijna 2 jaar vol te houden.

Hoe het komt? Geen idee! Zowel ik als mijn moeder zijn zelf enorm slechte slapers. Nachten van 4/5 uur slaap zijn nagenoeg normaal. Maxim heeft vooral ontzettend veel moeite met inslapen als hij rond 7 uur naar bed gaat. Het huilen kan hij uren, ja echt UREN, volhouden. Ik vraag me dan ook vaak genoeg af waar hij de energie vandaan haalt want huilen is echt vermoeiend.

Wie mij kent en bezig ziet met Maxim, weet dat ik vrijwel altijd consequent en ook best streng ben. Alles heb ik geprobeerd om mijn zoontje tot een goede slaper te vormen: troosten en kroelen, streng zijn, boos worden, mijn stem verheffen, maar niets hielp en helpt. Werkt een maniertje, dan werkt die maar een aantal dagen alvorens ik weer moet gaan zoeken naar een ander maniertje om hem tot rust te krijgen. Dat vind ik vervelend voor hem, zeker op het moment dat hij zoveel verdriet heeft en/ of boos is. Maar met mij doet het ook heel erg veel.

 

Ik merk dat ik de avond altijd rustig begin. Na bijna 2 jaar weet je dat dit erbij hoort en dus zit er niets anders op dan je zoon welterusten te zeggen en beneden op de bank te gaan zitten in de hoop dat hij die avond niet al te lang blijft huilen. Ik laat hem altijd 15 tot 20 minuten huilen (toen hij nog baby was hield ik 10/15 minuten aan) voordat ik naar boven loop. Dan begint het riedeltje van hem weer neerleggen, uitleggen dat hij moet gaan slapen een kusje geven, het licht uit doen en de deur sluiten. Na dit twee keer te hebben gedaan, leg ik hem neer en zeg ik niets meer.

Terwijl ik merk dat ik me steeds meer begin te irriteren is het de kunst om consequent te blijven. Ondanks dat je het klappen van de zweep kent, blijft het huilen en schreeuwen door merg en been gaan.

Als ik de hele avond in de weer ben kan ik niet echt iets voor mezelf doen of op tijd gaan slapen. Toen ik nog studeerde kwam ik niet aan leren toe en nu zit even lekker een filmpje kijken of bloggen er ook niet in. Ja of ik doe er 4x zo lang over. Ondanks dat ik van Maxim hou word ook ik wel eens pissig en dan kan ik wel eens gefrustreerd denken: WAAROM KAN JE NIET EEN KEER NORMAAL GAAN SLAPEN?! Het komt dan ook wel eens voor dat ik mijn stem verhef. Natuurlijk weet ik dat het niets helpt, maar uit vermoeidheid of na een ‘slechte’ dag bereik ik wel eens mijn kookpunt.

Vervolgens zit ik dan weer op de bank of lig ik op bed me schuldig te voelen. Ik weet dat Maxim nou eenmaal een slechte slaper is (en waarschijnlijk ook blijft) en dat hij hij noch ik daar iets aan kan doen. Toch speelt mijn onzekerheid wel eens op en op dat soort momenten voel ik me een gefaalde moeder. Soms ben ik door mijn eigen slaapritme helemaal kapot en dan ben ik er ZO klaar mee!

Een kind wat niet slaapt, het gaat mij niet in de koude kleren zitten. Ik schrijf er weinig over omdat ik Maxim niet op een negatieve manier wil neer zetten en niet als een zeur wil overkomen. Toch hoop ik dat andere moeders zich hierin herkennen. Ik ben benieuwd hoe zij hun slecht slapende kind ervaren en hoe zij er mee om gaan.

Ben jij moeder (of vader) van een nachtbraker?

 

  • Susan
    16 november 2015

    Hier ook een moeilijke slaper. Mijn dochter is 11 maanden. Ze heeft vanaf dat ze heel jong was anders geslapen dan de norm. Ze slaapt minder en in korte fases. Overdag waren dat steeds half uurtjes en snachts anderhalf tot twee uren per keer. We zijn naar een osteopaat geweest omdat er ook andere klachten waren zoals een voorkeurshouding en spanning (slecht reageren op prikkels). Haar schouder en nek zaten vast. Ineens kon ik haar wel slapend wegleggen. Het slapen is iets verbeterd.

    Ze valt bij mij in slaap aan de borst en ze slaapt bij ons in bed (gezien ze toch 3-6 wakker word krijgen we zo
    allemaal het beste slaap). Ik vind het belangrijk dat slaap niet gepaard gaat met huilen. Ik kan het niet en ze wbord er helemaal hysterisch van (1 keer geprobeerd). Ze kan gewoon niet zelfstandig ontspannen.

    Op dit moment slaapt ze aan het einde van de middag bijvoorbeeld tot 16:00/17:00 uur en is dan wakker tot 21:00/22:00 uur. Ze is dan bij ons beneden. Eigenlijk is ze altijd s avonds beneden bij ons. We spelen en kijken tv. Ze is gewoon niet eerder moe en eerder naar bed gaan is super frustrerrnd voot beide partijen.

    Ik herken in mijn dochter heel veel van wat Dr. Sears beschrijft als: high need baby. Zoek het maar eens op wie weet herken jij er ook iets in. Verder heb ik geen tips voor je want ik ken Maxim natuurlijk helemaal niet. Wel respect dat je dit al zo lang doet want weinig slaap is super zwaar en frustrerend!

  • zebrazonderstrepen
    9 november 2015

    als mama altijd en eeuwig slaap tekort :-( Mijn kids slapen super braaf en toch voel je je energie uit je lichaam vertrekken op het einde van de dag

  • Nicole Orriëns
    6 november 2015

    Slaapgebrek wordt niet voor niets als martelmethode gebruikt. Slaapgebrek is echt heel zwaar.

  • buttydaantje
    5 november 2015

    Mijn oudste is een hele goede slaper, mijn jongste minder. Met 8 maanden sliep ze voor het eerst echt door, maar nog steeds wordt ze ‘s nachts weleens wakker en ook overdag slaapt ze zeer weinig. Ze huilt dan ook veel, en hard! Ook ik raak hier soms enorm gefrustreerd van, vooral als ik (zoals jij ook al schreef) zelf wel wil slapen en dat ook echt nodig heb. Als je kindje huilt wordt er constant een appèl op je verantwoordelijkheid gedaan, en dat is zeer vermoeiend, vooral als dat -in jouw geval dus- uren duurt. Wat je zou kunnen proberen is melatonine, omdat je zelf al aangeeft dat hij waarschijnlijk een slechte slaper blijft. Verdiep je er maar eens in. Knap hoe je ermee omgaat in ieder geval en dat je zo consequent blijft!!

  • Olga
    5 november 2015

    Ik vroeg me gisteren naar aanleiding van een gesprek over je blog af of er geen natuurlijke slaapmiddelen voor kinderen bestaan. Daarmee bedoel ik niet te zeggen dat ik dat wil aanmoedigen, maar als je ouder bent kun je bijvoorbeeld tabletjes met melatonine slikken die je rustig maken, dus ik vrkeg ke af of er ook iets voor kinderen op de markt is. Oh, ik vergeet valeriaan. Maar goed, daar moet je ook maar weer net in geloven natuurlijk..

  • kleineatlasvandewerkelijkheid
    4 november 2015

    Dag Odile,

    ik heb met mijn eigen kind, zoals de meeste ouders, veel fases doorgemaakt. Maar nooit twee jaar achter elkaar. Ik weet dus niet goed wat ik kan zeggen. Er lijken me verschillende mogelijkheden te zijn, puur als buitenstaander:

    * heeft Maxim nog een middagdutje? Zo ja, waarom skip je dat niet?
    * Om hoe laat wordt M. ‘s ochtends wakker? Heb je een idee hoeveel uren slaap hij nodig heeft? Zou het kunnen dat hij gewoon nog niet moe is als hij gaat slapen?
    * Kan hij zelf vertellen waarom hij niet wil slapen? Is hij bang, verdrietig, boos,…?

    Ik heb een fase gehad met mijn kind dat ik dacht dat ik het niet meer volhield ‘s avonds. Bij ons is dat gaan liggen toen ik voor mezelf opeens wist dat IK niets verkeerd deed, dat alle ouders proberen en dat ik deed wat ik dacht dat goed was en daarop mocht en kon vertrouwen. Ik stond weer in mijn kracht. Waardoor er ruimte was voor mijn kind om boos te zijn. Ik kon het weer pareren en ermee omgaan, en het ondersteunen. Nu mag mijn kind tv kijken voor het gaat slapen, terwijl ik zelf rustige dingen doe. Dan lezen we een verhaal, en dan gaat het slapen. Soms is mijn kind boos. Protesteert het. Ik leg dan kalm uit wat de regel is.
    In het begin duurde dat hele ritueel veel meer dan een uur. Vrij snel werd het korter en normaler. Nu is het één programma en dan een paar boekjes. En ja, soms nog gejammer. Dan leg ik weer uit hoe het werkt.

    De kunst is, denk ik, uit die cirkel komen. Van kwaadheid, van de twee kanten. Van machteloosheid. Van niet meer weten van welk hout pijlen te snijden. ik wist zelf (ook) echt echt niet meer wat ik nog kon doen. Had geen idee meer van niets: was het kind wel moe, of net oververmoeid, moest ik strenger of milder zijn, wat, wat, wat? Ik ben toen gaan praten met een professional. Dat hielp enorm. Ik kreeg weer het idee dat situaties niet statisch zijn en dat er echt oplossingen zijn, dat zowel ouders als kinderen kunnen veranderen van gedrag, naar elkaar kunnen toegroeien.

    Odile, ik lees in je blog dat Maxim al de derde generatie is van slechte slapers. Dat baart me eerlijk gezegd best wel zorgen. Ik denk dat het echt belangrijk is dat je hier een oplossing voor zoekt. Geloof erin dat dingen kunnen veranderen. Slaapproblemen zijn voor een deel erfelijk, maar voor een groter deel niet. Als jij erin slaagt Maxim een goed slaapritme mee te geven, zal hij daar de rest van zijn leven profijt uit halen. En als je bij hem iets verandert, zal je dat ook bij jezelf doen. Al slaap jullie maar de helft beter van nu, dat zou al eens een heel grote verbetering kunnen zijn. En onthou: elke mens is anders, doe wat goed voelt en wees niet bang om dingen uit te proberen, ook al lijken die niet consequent, of vreemd, of verwend, of alsof je toegeeft. Als het goed is, voel je het snel aan Maxims gedrag en jouw gemoedsrust.

  • Vera
    3 november 2015

    Zooo herkenbaar! Onze Ed was exact, maar dan ook exact, hetzelfde. En nu heb ik er nog één….. Maar er is hoop! Ruim 2 jaar heb ik nachtenlang lopen zeulen, wiegen, zingen, wrijven, voorlezen en wat al niet meer tot ik de wanhoop nabij was en van de één op de andere dag sliep hij door. Naar bed gaan is nog wel iets langer een probleem gebleven, maar nu, met 2 jaar en 9 maanden op te teller, slaapt hij lief en vrij gemakkelijk in en slaapt in principe door (hoewel, nu wordt ie regelmatig wakker om te plassen). Dus houdt hoop! Het wordt beter! Succes!

  • Malinda
    3 november 2015

    Hoi Odile, ik lees altijd je blogs en nu is het wel een hele herkenbare! Mijn zoontje (1 geworden in september) is ook een erg slechte slaper. Net als in jou verhaal, vanaf de geboorte. Hij wil het liefst bij mama slapen. In bed betekende heel hard hysterisch huilen.. Tot we naar een osteopaat zijn geweest, ik ben zelf helemaal geen zweverig type, maar na aanraden van verschillende mensen toch de stap gezet. Een erg bijzondere ervaring, er was iets met de spanning in zijn hersenvlies. Heeft iets met de bevalling te maken. En geloof het of niet, die avond sliep hij binnen 5 minuten! Hij blijft geen goede slaper, nog een aantal keer per nacht wakker, maar het is zo’n verbetering! Daarnaast heb ik nog een aantal dingen veranderd, eerst ging ik net als jou weer naar beneden, terwijl hij de boel boven bij elkaar huilde, nu blijf ik naast hem zitten…
    Ons ritme is nu: ik breng hem naar bed, lees een verhaaltje voor, licht uit en nog drie liedjes zingen. Daarna blijf ik naast zijn bedje zitten tot hij in slaap valt, dit kan verschillen tussen 5-20minuten. Soms probeert hij nog wat trucen uit de kast te halen, maar eigenlijk valt hij altijd zelf in slaap en zit liever een poosje aan zijn bedje dan de hele avond er steeds naar toe te moeten.
    Met dit vaste ritme, erbij blijven zitten en het bezoek aan de osteopaat hebben we nu echt veel meer rust! Het is natuurlijk maar een tip, maar een bezoekje aan de osteopaat is echt de moeite waard!! Wij zijn naar Still Point in Kapelle geweest.

    Succes!

    X Malinda

  • Sanne Marlijn
    3 november 2015

    Hi Odile, ik ken je probleem. Toevallig heb ik net een artikel geschreven over welke ‘slaapfases’ we met James hebben doorgemaakt. Eerst was het de fase waarin hij niet naar bed wilde en inderdaad ook alles bij elkaar piepte. We hebben zoveel trucs moeten toepassen en niks hielp. En nu zijn we in de fase waarbij het doorslapen ineens weer heel moeilijk is. Al is dit ook al vanaf het begin een probleem geweest. 6,7 keer per nacht eruit is heel normaal. Vermoeiend is dat en het frustreert mij ook mateloos. Omdat ik het gewoon niet begrijp. We houden altijd hetzelfde ritueel aan ‘s avonds maar blijkbaar is het niet afdoende om hem goed te slaap te laten vatten. Ik hoop zo voor jou dat overgaat want ik snap dat soms de maat vol is en je er heel geïrriteerd van raakt. Ik kan je helaas geen tips geven omdat wij hier dus hetzelfde probleem hebben.

PLAATS EEN REACTIE

Help mijn zoontje speelt met ‘meisjesspeelgoed’?
Einde radiostilte