Nikki beviel met 31 weken van een prematuur kindje – Bevallingsverhaal #2

Te vroeg bevallen is de nachtmerrie van iedere zwangere vrouw. Ik kan er zelf niet over mee praten want ik beviel twee keer met een keurige termijn. Wie er wel wat over kan vertellen is Nikki. Zij beviel tot twee keer toe van een prematuur kindje. Hoewel ze hoop had dat ze de zwangerschap van haar tweede kindje zou voldragen, kwam haar bevalling toch met 31 weken op gang. Vandaag deelt ze haar heftige bevallingsverhaal.

– [icon color=”#96bea8″ animation_speed=”Slow” size=”regular” icon_size=”” animation_delay=”” image=”iconsmind-Stroller”] –

25 juni

Het is aan het einde van de dag als mijn buik onrustig wordt. Nu gebeurde dat al regelmatig en om die reden was ik 100x naar het ziekenhuis geweest voor controle en iedere keer mocht ik weer naar huis. Ik besloot lekker op de bank voor de tv te gaan liggen en het af te wachten, hopend dat ik niet weer bloedingen zou krijgen. Ik was immers eindelijk een tijdje thuis.

Rond 17:30 merk ik dat de harde buiken om de 3-5 minuten komen. Ze doen geen zeer en gek genoeg moet ik er om lachen, waarschijnlijk door de zenuwen en het feit dat ik het gevoel niet kan plaatsen. Als de harde buiken blijven aanhouden besluit ik om 18:00 toch maar even het ziekenhuis te bellen en te vragen wat ik moet doen. Ze komen toch wel erg verdacht om de zoveel minuten. Van het ziekenhuis krijg ik te horen dat ze zich geen zorgen maken omdat de harde buiken geen pijn doen, maar mocht het om 21:00 nog zo zijn, dan moest ik maar langskomen voor een CTG. Ze geven me de tip een warme douche te nemen en te kijken hoe het dan gaat.

Ik volg de tip op en ga rustig douchen. Ik merk dat de harde buiken vervelend gaan worden. Ze doen nog geen pijn, maar inmiddels moet ik ze weg zuchten en stoppen met waar ik mee bezig ben. Ik probeer me geen zorgen te maken. Dit keer zou het niet zoals bij de eerste gaan! Ik ga niet te vroeg bevallen, het zit gewoon tussen me oren. Ik ga rustig liggen, maar helaas werkt dat ook niet.

20:00

Het is bijna 8 uur ’s avonds en de harde buiken doen inmiddels echt pijn. Ik kan niet meer praten en ben de weeën continu aan het weg zuchten. Ik raak langzaamaan in paniek en krijg het besef dat dit echt niet oké is. Ik bel mijn moeder en vertel haar dat ik eerder dan 21:00 naar het ziekenhuis wil want ik voel dat het niet goed is.

Mijn moeder komt om half 9 aan en samen rijden we naar het ziekenhuis. Daar word ik ontvangen door een verloskundige die ik niet ken en die mijn dossier niet heeft gelezen. Ze verteld me rustig aan te doen en legt me aan de CTG. Ook zegt ze dat het echt nog wel een kan duren omdat het nog maar net is begonnen en ze begint de gegevens door te nemen. Mijn moeder en ik zeggen allebei verbaasd: “Ik ben nog maar 31 weken hoor!” De verloskundige schrikt enorm en voert alle gegevens snel. Op het moment dat ze gaat bepalen hoeveel cm ontsluiting heb slaat de angst me om de keel. Ik hoop zo dat ik geen ontsluiting heb! Dat het vals alarm is en ik straks gewoon weer rustig naar huis kan. Niets is minder waar. Ik blijk 2 cm ontsluiting te hebben.

De verloskundige rent gelijk de kamer uit om het AMC te bellen en een ambulance te regelen. De dienstdoende gynaecoloog staat al snel naast mijn bed met pilletjes die de bevalling moeten gaan remmen. Mijn wereld staat stil. Ik ben zo bang! Ergens heb ik toch de hoop dat mijn vriend opgebeld en opgehaald zal worden en dat alles goed zal komen. Dat we gewoon naar Amsterdam zouden gaan, waar de bevalling gestopt zou worden. Niets is minder waar..

22:30

De weeën blijven ondanks de pilletjes komen en ik krijg een infuus zodat de remmers beter hun werk zullen gaan doen. Ondertussen meten ze opnieuw de ontsluiting en ik blijk op 4 cm te zitten. Het wordt rumoerig in de kamer en ik merk dat er wat paniek ontstaat. Het AMC blijkt vol te liggen en dus wordt het VUMC gebeld. Gelukkig komt op dat moment mijn eigen gynaecoloog langs. Hij legt me uit dat de remmers niet werken en dat de weeën door blijven zetten. Ook hij voelt de ontsluiting en inmiddels zit ik al op 5 cm. Hij vertelt me dat de ontsluiting zo snel vordert dat hij het niet meer ziet zitten mij over te dragen aan een ander ziekenhuis. Mijn zoontje ligt in stuit en is bang voor een bevalling op de a9. Op dat moment wordt besloten dat hij direct een spoedkeizersnede zal uitvoeren.

Ik ben compleet verdoofd en het nieuws lijkt niet binnen te komen. Dan dringt het tot me door: mijn baby zal vandaag nog geboren worden. Ik wil helemaal niet bevallen, dit kan niet waar zijn! Ik ga niet weer van een prematuur kindje bevallen, toch? Ik moet wat papieren tekenen en word met een noodvaart naar de OK gebracht.

23:30

Ondertussen komen de weeën iedere minuut. Ik kan niet meer. Ik ben bang en verdrietig. De weeën doen zo’n zeer! Dan krijg ik een ruggenprik en meteen voel ik bijna niets meer. Er word me van alles uitgelegd, maar het gaat het ene oor in en het andere oor uit. Ik ben alleen maar bezig met mijn ongeboren zoon en maak me ontzettende zorgen om hem. Dit kan toch niet goed zijn? Hij is nog niet klaar om geboren te worden. Hij heeft geen longrijpers gehad en…

Voor ik weet wordt er een klein mannetje 1 seconden omhoog gehouden en direct meegenomen. Voordat ik hem goed heb kunnen bekijken is hij al weer weg. Gelukkig is mijn vriend met hem mee. Een paar uur later zie ik mijn zoon voor het eerst echt en wat is hij mooi,

[themeone_custom_font family=”Mr Dafoe;regular” decoration=”” style=”normal” txtalign=”txt-center” size=”80px” line=”90px” padding=”0px” bold=”” uppercase=”” color=”#96bea8″]Milan[/themeone_custom_font]

Hij wordt gewogen: een kleine 1835 gram en 42 cm lang. Later zal blijken dat dit een vals gewicht is en dat hij waarschijnlijk nog minder woog. Een paar uur later worden we met de ambulance overgebracht naar het VUMC. We gaan een spannende tijd tegemoet.

Wil jij net als Nikki ook graag je bevallingsverhaal delen? Klik dan hier om een mailtje te sturen naar info@gomommygo.nl!

    PLAATS EEN REACTIE

    9 redenen waarom je vandaag nog een bakfiets moet aanschaffen
    Flamingo style – shopping special